Beni Üzenlere Sözler

Dünyanın en yüksek tahtına da çıksan, yine aynı g*t ile oturacaksın.

Kimseye kendimi tanıtmak gibi bir derdim, ne de kimsenin beni tanıması gibi bir lüksüm vardır. Yaşamdan kopmuşçasına kaçışlarım var insanlardan.

Kendini beğenmiş insanları severim. Hiç kimsenin beğenmediği bir şeyi beğenmek, ayrıcalıktır.

Üzenlerin üzüldüğü vakit de gelir. Yunus Emre

Aklımdan geçtin gittin, kim bilir yine kime gidiyordun.

Siz benim tellerime, hangi notadan vuruyorsanız, ben o makamdan çalıp söylerim. Sıkıntı yok.

Benimle kurduğun hayalleri başkasıyla yaşayacak kadar ucuzsan, ben de seni tanımayacak kadar pahalıyım.

Şerefin kadar konuş desem, ömür boyu susacak insanlar tanıyorum.

Laf koyup havalı bir şekilde yürümeye başladığımda dizilerdeki gibi tema müzikleri çalsa ne hoş olurdu lan.

Yaptıklarıyla küçülenler, laflarıyla büyüdüklerini sanmasın.

Çok talibim var diyenler; sevinmeyin! Ucuz malın alıcısı çoktur.

Ağır konuşuyorsam sustuklarıma sayın!

Laf dedi oldu kapak, söz söyledi oldu tencereye kapak.

Yalan zekâ işidir, dürüstlük ise cesaret. Eğer zekân yetmiyorsa yalan söylemeye, cesaretini kullanıp dürüst olmayı dene.

Bana kalbimdesin deme, bilirsin kalabalıkları sevmem.

Beni dışarıdan yargılayanlara söyleyecek sözüm yok; Zaten dışarıda kalmaları onlara yetiyor.

Ben Mevlâna değilim kardeş, adam ol da gel!

Ben sadece kaybettiklerimi özlerim. Vazgeçtiklerimi değil!

Senin zippon benim ateşimi söndüremez be gülüm.

Buğulu camlardaki sözler gibisin; yani nefesim olmadan bir hiçsin.

Bana arkamdan konuşulan lafı getirme. Onlar senin yanında nasıl rahatça konuşuldu onu söyle!

Bazı insanlar hep ‘kaptan’ olurlar, söz konusu ‘dümen çevirmek’ olunca.

Sevebileceğim birine benziyordun dedi. Olsun dedim, sen de insana benziyordun.

Küçük insanlar dengini büyük insanlar kendini arar! Yunus Emre

Sen benim adımı bile anamazsın. Bırak dost kalmayı sen benim düşmanım bile olamazsın.

Kapak resmini severek aldığım kitap gibi çıktın sende; dışı güzel içi boş.

Edebim el vermez edepsizlik edene. Susmak en güzel cevap, edebi elden gidene.

Sahne senin devam et ama sıra bana gelmesin dua et.

Sevgimin kıymetini bilmeyeni yokluğumla terbiye ederim.

Biz kimsenin varlığıyla var olmadık. Yokluğuyla da eksilmeyiz.

Hesabı olanlar sanmasın kapandı defterler. Tek tek yazıyorum her birini bir kenara. İyi kötü, bir gün ödenecek bedeller.

Etme sırtını duvardan başkasına emanet. En kralının bile içinde vardır bir nebze ihanet.

Bana yol vermeyi düşünmeden önce. Sana verdiğim yolda yürümeyi öğren.

Dur hemen gitme! Daha ömrümü yiyecektin.

Gidiyor musun? Git! Soytarısı terk etti diye, kralın sarayı yıkılmaz.

Eğer birisi seni aldatmışsa bu onun suçudur. Eğer o kişi seni pek çok kere aldatmışsa bu senin suçundur.

Yok, artık sana ait tek zerre bünyemde. Sen koca bir hiç oldun bende, ettiğin tek cümle ile!

Kırgınlığım lunaparkta unutulmuş bir çocuğun nefreti kadar, sorun atlıkarıncalar değil, arkamdan dönüp duran dönme dolaplar.

Hani ben kötüyüm ya senin gözünde! Hiç düşünüyor musun acaba sen kaç kuruşluk adamsın benim gözümde!

Sadece gülüşümü yakala, öfkem sana ağır gelir.

Arkamdan konuşanların hepsi arkamda takılmaya devam etsin.

Kendini dünyalar kadar değerli zannedenlere kısa bir not: Dünya beş para etmiyor.

Bu saatten sonra ben başkası için yazarım, sen kendin için okursun!

Her kahpeliği sindiremez gönlüm. Yiğittir! Vurmayı bilmez, kırmayı bilmez. Kahpeliklere gelmez. Ama kahpelik yapanı da, hiçbir şekilde affetmez!