Dramatik Sözler

Yanımızda olmayan insanların rüyalarımıza girmesi hiç adil değil.

Kendi işini kendin gör! Sakın unutma; beklenti eken, hayal kırıklığı biçer.

Ağacın sallandığı gibi, yaprağın düştüğü gibi sen de sallanıp gönlümden düşme!

Oluruna bırakamazsın, ölümüne bırakırsın bazen.

Aslında iyi biriydim, sonra canımı yaktılar duygularımı kaybettim.

En iyisi bugün çıkmamak dışarıya, hani moralim bozulsun istemiyorum. Görmek istemiyorum el ele tutuşmuş çiftler.

Salak salak sahipleniyoruz insanları, sonra onların hiçbir şeyi olmadığımızı anladığımız anda üzülüyoruz.

Bahaneler, sadece uzak kalmayı tercih edenler içindir.

Ağlamıyoruz diye, mutlu sanıyorlar galiba.

Tam buldum dediğim anda kaybettiğim için bir şeyleri, artık emin olmadan hiç bir şeye sevinmiyorum. Hayal kırıklığından iyidir.

Bize yakın insanlar, bizi uzaktan da yaralayabilirler.

Her aklıma geldiğinde gözlerim doluyor. Sorsalar anlatılacak gibi değil; içimde öldüremediğim şey her gün beni öldürüyor.

Yürüdüğümüz yolları gezdim tek başıma yeniden. Bir sen yoktun yanımda kaldırım taşlarında sekerek yürürken.

Birçok kişinin hayali olursun gidip gerçeği olmak istersin, o da hayal olur.

Bazen bir sözün olur, söylesen de seni yakar, sussan da.

İnsan hüznünü sayfalarca yazabilir, mutluluğu için dakikalarca kahkaha atabilir. Ama acısını uzun uzun anlatamaz. Öyle işte denir. Öyle…

Ve sözün bittiği yerde sadece susarsın.

Senin ağırlığın kadar mürekkep kullandım sana yazdığım sözlerle. İki damla sevemedin beni, sana da yazıklar olsun.

Üç günlük dünyanın, üçüncü günündeyim.

Ben senin beni sevebilme ihtimalini yanlış hesapladım.

Sensizken hiç böyle olmamıştım. Ya sana alıştım ya sevgine. Yeter ki alıştırma beni sensizliğe.

Her şeyi içine atarsın da, kendini atacak yer bulamazsın.

Yollarına kurşun döktüm belki gelirsin diye. Odamın ışığını açık bıraktım geldiğinde geriye dönme diye.

Yıldızsız gecelerden, güneşsiz sabahlara…

Sen gidince şamdanlardaki mumları yaktım ve sönünceye kadar geri döner dedim. Ama dönmedin, mumlar da bitti. Şimdi bu şamdanları ne yapayım?

Eskiden uğruna ölünecek aşklar vardı, şimdi ise sakıza dönmüş çiğnenip atılıyor.

Bir şeyleri kafanızda tam olarak bitiremediyseniz, zaman ilaç değil zehir olur insana.

Aslında acılar hiç geçmiyor, yeni acılar gelince o meşgaleyle eskilere ara veriliyor.

Bazen olacak gibi gözükür, olacağına inanırsın, sonra tam oldu derken, olan sadece kocaman bir hiç olduğunu fark edersin.

Bana yalan söylediğine üzülmedim, bundan sonra sana inanamayacağıma üzüldüm.

Kolay diyorsun, gel bir de sen yaşa sensizliğimi. Atilla İlhan

İnce düşündükçe, inciniyor insan.

Bir gün benden şikâyet ettiğin ne varsa özleyeceksin.

Senin umurunda olmazdı… Benim, yanında yürürken ayaklarım kesilirdi.

Acıyla dolmuş her aşk, çabuk solar.

Aslında bazen, hayatına girenleri düşünmeyi bir kenara bırakıp, kimlerin çıkması gerektiğini düşünmek gerek.

Aslında kendimle çok mutluydum, rahat battı sanırım.

Özledim gel dese, hiç düşünmeden giderim dersiniz! Ama gerçekler acıdır. Ne o gel diyebilir, ne de siz gidebilirsiniz.

Sanırım ebem ben doğduğumda göbek bağım yerine, kısmetimi bağlamış.

Sen hiç her şeyden vazgeçtin mi? Hayallerinden, geleceğinden, ailenden, sevdiklerinden ve güneşten bile? Ben vazgeçtim.

Seçtiğin yolda sana mutluluklar diliyorum. Unutmak alışmaktır. Unutursun demiyorum ama, alışacaksın biliyorum.

Yapılacak yığınla hata varken, biz hep aynı hatayı tekrar tekrar yaparız.

Allah’ım bize halden anlayanı gönder, hal bilmezlere yetecek sözümüz kalmadı.

Mesaj zamanı yaşanılan pişmanlık evresi; atmalı mıyım? Atmalıyım. Atıyorum, attım, atmasa mıydım? Attım da iyi halt yedim. Allah’ta beni kahretsin.

Kimi çok sevdiysem, mutsuz olmam için yemin etmiş gibi uğraştı.

İnsanın en iyi dostu yastığıdır aslında. Mutluluğu da onda gizlidir, gözyaşları da.

Bazen aklıma yazacak bir şey gelmiyor. Sanki bütün iyi sözler yazılmış ve yazacak yeni bir söz kalmamış gibi.

Neyin var? Sorusuna derin bir nefes alıp ‘iyiyim’ diye cevap veren insanların neler yaşadığını tahmin bile edemezsiniz.

Sol yanımdasın ama sana dokunamıyorum, bu da bana dokunuyor.

Senden başka engelim olmadı benim.

Umudunu yitirme; şu hayatta bir şeyin bitişi, her zaman başka bir şeyin başlamasına sebep olmuştur.

Hevesim kaçmasa birçok şeyi başaracağım ama yok arkadaş, yerinde durmuyor ki. Tam geliyor sonra hemen kaçıyor.

Sen de yalan oldun ya, bütün doğrular keyfine baksın.

Güzelliği anlamak için bir kere bakmak yeter ama bir karara varmak için çok düşünmek gerekir.

Öyle karmaşık bir haldeyim ki; ağlaya ağlaya gülesim var!

Bana olan aşkın biterse bir gün, önce bana söyle ilk ben bileyim.

Sevgisiz tükenmiş kalbimin atışları. Artık hiç atmıyor sanki. Gelip girsen tekrar yüreğime, sana can vermek için hiç kan pompalamayacak belli.

Eski yaralarını dindirsin diye sarıldığın insanın sende yeni yaralar açması çok acı.

Çok şey istemedim ki, yüreğimdeki sevginin hakkını verseydin yeterdi bana.

Bırakıp giderken ellerimi, beni böyle mahzun bırakmamıştın hiç. Şimdi söyle zalim sevgilim benimleyken aldığın hayatın tadını nasıl alacaksın?

Bugün günlerden cuma. Yine yeniden. Ve zaman su gibi akıp geçiyor biz öyle bakarken.

Ne söz kaldı nefesimde ne aşk kaldı kalbimde çek git artık üzme beni.

Koskoca bir umudu, küçücük bir insana sığdırdım.

Beni merak etme; hiçbir şey ve hiç kimse için önemli değilim artık.

Kalbim, seninle gurur duymalıyım, bunca acıya katlandığın için.

Gereksiz olan her şey, hayatımda yerini aldı.

Uzadı geceler, sensiz bir türlü geçmek bilmiyor. Sabah olunca en azından yanımdayken görmek umudum vardı.

Yanlış insanlarla doğru yapmaya çalışınca ‘Neden olmuyor’ demenin de bir anlamı olmuyor.

Bende mutlu son yok, başkasında dene.

O, yeni bir kadına kalbini bıraktı, ben de artık onu beklemeyi bıraktım.

Onsuz kaldığını anladığında uyumayı dene, bundan sonra yapabileceğin en iyi şey o olacak.

Hayattaki en zor şey, insanın kendi kendini teselli etmek zorunda kalmasıdır.

Gönlümün pasını silecek, bir gönül dostum da yok.

Gece mi daha karanlık, insanların kalbi mi?

Umutsuz bu bekleyiş, biliyorum gelmeyeceksin. Ama umutsuz da yaşanmıyor be güzelim.

Yabancı bir şarkı gibiyim, dinleyenim çok, anlayanım az.

Ne senden vazgeçesim var; ne de sana gelebilecek bir yolum.

Öyle yoruldum ki hayattan, kapayıp gözlerimi bir daha açasım gelmiyor.

Her şeyinle seversin, tüm gücünle belki ama yine kaybedersin. Neden mi çünkü her ‘seviyorum’ diyeni adam zannedersin.

Aklım koca bir mezarlık. Gömülen gömülene, unutulan unutulana.

Bir bahçeye giremezsen, durup seyran eyleme. Bir gönül yapamazsan, yıkıp viran eyleme.

Çoğu zaman ‘iyi ki varsın’ dediklerimizin gerçek yüzlerini görecek kadar sürprizlerle doludur hayat.

Neresinden vurulmuş diye sorarlarsa, hayallerinden dersin.

Oysa ki kendim için yaşamadım, senin için öldüğüm kadar.