Gidenlere Sözler

Beni hayata bağlayan bir şey yok. ‘Gitme’ diyecek hiç kimse yok!

Bana iyi gelenler, hep benden gidenler oldu.

Ben hiç para biriktirmedim; insan biriktirdim. Arada bozuk olanlar çıktı; onları da harcadım gitti.

Çok gördük, herkes gibi değilim deyip hiç kimse gibi çekip gidenleri.

Gitmek, insanın başarabildiği en kolay görevdir. Asıl zor olan, kendine gelmektir.

Aldırma gidenlere, sevip terk edenlere. Hayat dediğin iki kelime; hoş geldin, güle güle.

Bilemedim be annem hiç gitmeyecekmiş gibi bakıyordu gözlerime.

Gitmek için bahane arardın ya; Al işte gözümün üstünde kaşım, altında yaşım var.

Bitti dedikten sonra ne cevap bekliyorsun ki? Ne yaşanmışsa göm gitsin. Ölüye sorulmaz ki kefenin metresi, sar gitsin!

Bu suskunluk git demekse, ölene kadar susalım seninle.

Gidenlere izin verin. Bırakın çıksınlar aklınızdan, yolunuzdan, hayatınızdan. İzin verin ki; yer açılsın size gelmek isteyenlere.

Senin için mücadele etmeyen biri, muhtemelen gitmeni bekliyordur.

Gittiğine inanmadığım için, dön demediğim biri var uzaklarda.

Bizde adettir, gelene Roma’yı, gidene kınayı yakarız!

Bazen çok zordur geri dönmek ya da her şeyi unutup gitmek ve anladım ki insanı en acıtan şeydir; sevilmeden sevmek.

Ölüm bile üzerinden zaman geçince eskir. Geçmeyecek diye yanıp tutuştuğunuz acılar eskir, aşklar eskir, gidenler eskir, dönenler eskir.

Ne zaman bu şehirden kaçıp gitme isteği gelse, bir köşeye oturup geçmesini bekliyorum. Gidersem dönmem çünkü biliyorum.

O gitti bir daha dönmez artık. Bilmez acı çektiğimi, bilmez onsuz hayallerde yaşadığımı, bilmez yüzümdeki gülücüklerin sahte olduğunu.

Gitmeler yormaz beklemek kadar gelmeyecek birini ve hiçbir şey bir kargaşanın içinde yalnız kalmak kadar koymaz insana.

Gitmem diyenlere sesleniyorum! “Herkes gider bir gün, ya ölerek ya da öldürerek” ama mutlaka gider.

Ömrüm diyerek kimseyi sevmeyin. Çünkü giden ömür geri gelmiyor.

Herkesin sımsıkı sarılmak istediği bir insan, deli gibi gitmek istediği bir şehir, içinde kaybolmak istediği bir kitap vardır.

Hadi git! Seni azat ediyorum. Yolumun eri olamadın ya, gönlünün fakiri ol!

Can kırıkları. Cam kırıkları gibi değildir. Öyle süpürünce gitmez; İçinde kalır, aklına geldikçe de batar.

Herkesin cehennemi farklıdır. Sadece alev ve acıdan oluşmaz. Asıl cehennem, yolunda gitmeyen hayatındır.

Masada bırakılmış çay gibiyim gittikçe soğuyorum hayattan.

O başkasına gidecekse bırak gitsin. Kendini kaybetsin. Bir gün geri dönerse sakın affetme! Yaşarken ölmeyi o da öğrensin.

Öyle defalarca neşter vurmaya gerek yok bu yaraya! Sen arada gel-git! O devam ediyor nasıl olsa kanamaya.

Şimdi kapıdan gireceğini hayal ediyordum, bana güleceğini. Sonra kızıyorum kendime, giden sen değil miydin en önde.

Kapılıp gitmişim gözlerinin büyüsüne. Yok korkum, nereye sürüklersen sürükle! İster ölüme, ister yüreğine.

O kadar çok gittiler ki benden, kalmanın ne demek olduğunu unuttum.

Üzerine alınma sakın! Gittin diye yumruklamadım duvarları. Nefsi-i müdafaa sadece. Üzerime üzerime geliyorlardı.

Bilirim, gidenle ölünmez ama kalanlarla da yaşanmıyor.

Bazıları gitmeyi bile beceremiyor. Ya anısı kalıyor, ya acısı.

Ağzın dilin yalan, gitmeler kokuyorsun. Sıcak bir “düş” al dudaklarımın arasından, temizlensin ruhun.

Olmuyor, yapamıyorum der. Sen daha iyilerine layıksın der. Kendine iyi bak, hoşça kal der. Ben şerefsizin önde gideniyim demez.

Alıp başını gidebilenin hastasıyım. Ben nereye gitsem aklım olay mahallinde kalıyor.

Dünyayı süslediler, bir şey kalmadan. Bu süslere inanma, akıl olmadan. Giden de çok dünyadan, gelen de ama. Sen payını al ondan, seni almadan.

Şimdi gidiyorsun ya. Yol paran var mı amk fakiri?

Şart mı dudaklarımla kal demem, gözlerim çığlık çığlığa gitme diye haykırırken.

Gidenin arkasından diz çökmeyin. Cenaze namazında secdeye varılmaz.

Sanmayın ki gidene ağlar kadın! Gidenin giderken koparttığı yerdir onu ağlatan, orada bıraktığı yaradır.

Defol git! Desem, yol parası isteyecek insanlar tanırım.

Ben de bilirdim gitme demeyi! Ama morgda yatan bir cesede, kalk gidiyoruz demek gibi bir şey olurdu bu. Yılmaz Erdoğan

Dinlediğim bir şarkıdan esinlenerek söylüyorum. Sende başını alıp gitme ne olur.

Sözüm yok gidenlere, küfürlerim geri dönmek isteyenlere.

Sevinme! Çünkü bu limanda kaybettiğim ilk gemi sen değilsin. Şunu da unutma rıhtımda kalanı değil! Çekip gideni vurur fırtına.

Gidene git mi deniyordu yoksa g*t mü?

İnsanlar gördüm hep varmış gibi gelip. Hiç yokmuş gibi gittiler.

Benim seni içimde öldüreceğim yok. Kıyamıyorum! Bir iç savaş çıksa da, kim vurduya gitsen diyorum!

Darağacına gitmek gibiymiş, elveda demeni engelleyememek.