Kırgınlık Mesajları

Hani derler ya; insan sevdiğine hiç kırılır mı diye? Aslında insan en çok sevdiğine kırılır!

Yeniden sevmeni istiyorum anladın mı yokmuşum gibi yeniden istemeni!

Kırdıysa sessiz kal. Sessizliğinden kırıldığını anlamıyorsa onsuz kal.

Eğilmedik, bükülmedik ama çok kırıldık.

Eğer gerçekten önemseniyorsan, bir şekilde seninle ilgilenmenin bir yolunu bulur. Bahanelerle falan uğraşmaz.

Ben zamansız girdim hayatına, sense zamanla çıktın hayatımdan. Aramızdaki fark buydu sadece.

İnsanlara güvenmek mi bir daha? Şeytanın cennete girme ihtimali kadar az ve morgdan bir ceset alıp kalp masajı yapmak kadar saçma.

Kırıldım bir kere sana, kolay olmayacak benim için biliyorum ama baktığın ayna gibi kırdın beni bir daha aynı olmayacak gibi.

Çiçekler rüzgârın şiddeti ile kızlar erkeklerin ihaneti ile sorarlar.

Ne kadar iyileşirse iyileşsin bir kere kırılınca bir daha ki sefere sakınıyor insan kendisini.

Dal kırıldığı yerden, insan de kırıldığı kalpten koparmış.

Bir hayal uğruna bin hayal kırıklığına uğradım. En sonunda öğrendi kalbim, kırıldığı halde atabilmeyi.

Birini gerçekten sevdin mi; Yaşı, ne kadar uzakta olduğu, boyu, kilosu sadece lanet birer sayıdır.

Kendime tüm yalanlarım tükendi! Yeni yalanım ol, tut elimden kandır beni.

Birçok kişinin hayaliyken, senin gerçeğin olabilirdim.

O da o kadar doğru bir seçim değilmiş demek ki. Boş ver be dostum.

Sadece gelecekteki mutluluğumuzun hayalini kurarken gerçekten mutlu oluruz.

Halimi hatırımı sorma iyiyim buralarda. Biraz hatırım kaldı gitmelere, biraz da halim yok artık seni sevmelere.

Benimle konuştun, benimle gülümsedin. Şimdi bunları bu kadar çabuk unutabiliyor olmandan nefret ediyorum.

Belki de susmak, gerçeği anlatmanın tek yoluydu!

Değmiyor bazen, uğruna yorulduklarımız. Nazım Hikmet

Ücretsiz olmasına rağmen sevmesini beceremeyen insanlar var ne yazık ki.

Ben sadece sevmeyi biliyorum, unutmayı öğrenemedim.

Kızgınlığım geçer de kırgınlığıma çare bulamadım.

Kızgınlık çok gürültülüdür, oysa kırgınlık ne kadar sessiz.

Güvensiz kalplerimizi karakteri bozuk insanlara borçluyuz.

Sadece ben değil, hayallerim de sana kırgın.

Yazıyorum, çünkü içimde susturamadığım bir ses var içimde.

Oysa ne çok şey var sana diyemediğim, suskunluğumda.

Şimdi sen hangi yüzyıldasın sevgili? Ya erkenden gelip ölüyorum yine ya da geç kalıp yetişemiyorum sana.

Artık kopardığın papatyalara sorarsın ‘Hani sevecekti! ‘diye.

Ağladıktan sonra gider aynaya bakarsın, aslında olanlara değil de haline üzülürsün.

Dokunma bana öyle çok kırıldım ki her kelimem bir yerini kesebilir.

Hıçkıra hıçkıra ağlattın ya beni ölsem de unutmam seni.

Bir zamanlar yüzümdeki tebessümün sebebiydin oysa şimdi gözyaşlarımın.

Sessizliğin duyulur bomboş odamda, dokunsalar ağlarım.

Bilirsin; kimsenin hakkı kalmaz kimsede. Ne bir milim ileri ne bir milim geri, tam beni kırdığın yerden kırarlar seni.

Ey can! Kimseyi kırma, sözden ağırı yoktur. Beden çok yükü kaldırır ama gönül her sözü kaldıramaz. Mevlâna

Kırılmış bir kalp; yanmış kül olmuş evin, cepte kalan anahtarlarına benzer.

Hadi elindeki bardağı yere at. Sonra özür dile. Onu kırmak istemediğini ve onunla tekrar su içmek istediğini söyle. Komik değil mi?

Öfke, kızgınlık gelip geçiyor da kırgınlık hiçbir yere sığmıyor.

Bazen kırılsam da susuyorum, Kırmaktan korktuğum için… Mevla kalbi kırık eylesin de Kalp kıran eylemesin.

Gözlerimden tut da ciğerlerime kadar kırgınım. Can Yücel

Kıskanılmaktan rahatsız olan birini hiç sevmeyin. Ne demek kıskanılmaktan rahatsız oluyor, sevilmekten de rahatsız olur o. Değer bilmez mal.

Ve her şey bir gün biter. İnsan en başta bunu kabullenirse daha sonrasından güçlü olabiliyor.

Bir süre sonra anladım ki; vazgeçilmez olan sen değilsin. Vazgeçmeyi bilmeyen benim.

Az önce oturma odasından mutfağa geçtim. Dönerken salona da bir göz attım. Eğlenceden öleceğim, çılgınlık diz boyu.

Üşüyorduk, canımızı yakan insanlara bir daha sarıldık.

Ve bazen kırılıyor insan saç uçlarına kadar.

Ben kimseyi kırmadan yaşamaya, herkesin gönlünü hoş etmeye çalışırken hep kırıldım.