Romantik Duygusal Sözler

Okyanusta ölmez de insan, gider bir kaşık sevdada boğulur.

Sesin diyorum, en güzel ağrı kesici!

Sabah, öğlen, akşam aynı. Yatıp, kalkıp, oturup konuşmama aldanıyorlar. Biteni görmüyorlar. İçimi bilmiyorlar. Kimseye ağılamıyorum diye beni; iyi sanıyorlar.

Gel beraber alalım nefesimizi sevdiğim, sensiz boğazımdan geçmiyor.

Şarkılara neden parça dendiğini biliyor musun? İhtiyaç duyduğunda bazıları eksik yanını tamamlıyor.

Öyle ucuz değil gül koklamak. Gül tutan ele diken batmalı. Bir aşka gönül veren o aşkın kapısında yatmalı.

Sen benim kalbimin kafası güzel halisin.

Bu da benim yeteneğim. Olmasan da severim seni, hatta ayrılırım senden, haberin olmaz.

Bir silahım olsaydı, bir silahım. Yoksulluğu şakağından, kaybetmeyi kalbinden ve sensizliği alnının tam ortasından vururdum.

İlham perisi kaçmış şair gibiyim. Kalemim söz değil, yüreğim sensizlik yazıyor.

Cam kırıkları gibidir bazen kelimeler; ağzına dolar insanın. Sussan acıtır, konuşsan kanatır.

Saçlarından ödünç ver. Dört bahar geçti. Çiçek kokusu öpmedim. Çok oldu mutluluktan vazgeçeli. Gülüşünden ver ömrümden al.

Herkes kaybettiği kadar içecekse. O masadan en son ben kalkarım!

Öyle bir çık ki karşıma her baktığımda ilk defa görüyormuşum gibi az kalsın ölüyormuşum gibi hissedeyim seni.

Bazıları konuşmaz; gözlerine 5 saniye bakar, ömründen 5 yıl gider

Üzecekler seni, çok üzecekler. Aklına o zaman geleceğim işte. Cemal Süreyya

Gönül, han değil dergâhtır. Paldır küldür girip çıkılmaz, günahtır!

Yalnızlık insana çok şey öğretirmiş, ama sen gitme ben cahil kalayım.

Hiçbir harfi sensiz bir cümleye kurban etmedim.

Öyle çok yanar ki için dünyadaki bütün suçları işlediğini sanırsın. Oysa sadece sevmişsindir.

Adam gibi sevmelerin yasaklandığı bir yerde ne kadar seversen o kadar acı çekersin. Sonra mı? Çektiğin acıyla kalırsın işte.

Aynı şehirde sen varsın, ben varım, biz yokuz. Ne acı dimi.

Mevsimin suçu yok. Yokluğun soğuk.

Öpüyorum gökyüzü gibi bakan gözlerinden.

Uyudun mu? diye yazılır, ne olur uyumamış ol, konuşmaya ihtiyacım var diye okunur.

Seni sevmek; olmayacak bir nedeni, gelmeyecek bir gideni, beklemek gibi.

Dediler ki eskiden böyle değildin içine kapandın. Dedim ki içindekiyle yetinen bu kalp artık sizi ne yapsın.

Olsun be aldırma. Yaradan yardır sanma ki zalimin ettiği kârdır, mazlumun ahi indirir sahi. Her şeyin bir vakti vardır!

Güneş altında söylenmedik söz yokmuş. Bu yüzden geceleri söylüyorum sevdiğimi.

Allah’ım beni öyle bir sonbahar ayazı öldür ki, sevdiğim mezarıma koyacak tek bir gül bile bulamazsın.

Ekmeğime hoşça kal sürdün ya sen, ben şimdi ‘aşk’ karınla sana, ne şiirler yazarım.

Onunla ne zaman lades oynasak hep o kazandı. Kalbimdeyken nasıl aklımda derdim.

Çek bakışlarını gözlerimden, aşk bu şeytan doldurur.

Duvardaki yangın düğmesini örten cam parçasıyım kurtuluşun olacaksa hiç düşünme ayakkabının topuğuyla kır beni.

Seninle karşılaşmam hayatımın en büyük hatasıydı ve sırf seninle diğer tarafta karşılaşmamak için helal ediyorum hakkımı!

Zamansız gelme elim kolum dağınıksa sarılamam.

Üşüdüğümüzde camı kapatmak kadar kolay olsaydı keşke sevilmediğimizi anladığımızda o kişiye yüreğimizi kapatmak.

Rüzgâr yine kokunu getirdi. Anlayacağın yine canım burnumda. İlhan berk

Leyla! Çaresizliğimden gayri hiçbir kabahatim yok benim.

İçin ağlasa da kim duyar seni? Kim anlar dışarıdan olup biteni? Leyla’nın yüzünü görenler bilir: Mecnun’un kalbine batan dikeni!

Vazgeçilmez olan sen değildin. Vazgeçmek istemeyen bendim.

Ben sana gönlümü açtım. İçimdeki kuşlar dünyaya uçtu.

Sana şiir yazmak ne haddime. Varlığın şiir zaten.

Besmelesiz başladım diye mi, doyamıyorum seni sevmeye?

Küçükken annem yerde ekmek görünce yükseğe koy kuşlar yer derdi. Sevdiklerimizi hep yüksekte tuttuk acaba kuşlar mı yedi?

Seni anlatabilsem seni. Yokluğun, cehennemin öbür adıdır. Üşüyorum, kapama gözlerini.

Gözlerinin kahve’sinden koy ömrüme, kırk yılın hatırına sende kalayım!

Sen benim şarkımsın. Herkesin dili dönmez.

Yağmalandı kalbim, ömrüm, her şeyim. Kurşuna dizdiler anılarımı, yenik düştüm bu savaşta neyleyim, bir mezar nasılsa işte öyleyim.

Sen, bir matematik eşitsizliğinde bilinmeyensin. Anlaşıldı; ‘yalnız bırakarak çözeceğim seni.

Senin suçun yok hayat ben buraya zaten elveda demeye geldim.

Boynundan öpsem ya seni. Biliyorsun, orası benim memleketim.