Semt Sözleri

Sendeki namus kadar Ankara’da deniz var.

En güzeli sizin olsun “hayırlısı” benim.

Seninle karşılaştım ya. Birileri sanki benim için dua etmiş.

Biz başka severdik. O yüzden başka sevemedik.

Üç kuruşluk insana beş kuruşluk değer verirsen, iki kuruşa satar.

O özlemeden hayatına devam ediyordu, hiçbir şey olmamış gibi. Belki de hiçbir şey olmamıştı. Ya da olan bana olmuştu.

Mahallemizde havaalanı yok ama pilot çok.

Bakın bize. Gerek var mı size?

Seninle buluştuğum ilk günü hatırlıyorum. Hiçbir şey için bu kadar heyecanlanmamıştım.

Şansımız dönse, götümüze girer.

Çayı açık severim ama seni çok koyu sevdim ben.

Sen benim şehrimdeki bütün sokakların adı.

Onlar benim hayal kırıklıklarım. Sen toplasan, bir araya getirsen bile olmaz. Yoruldum artık. Vazgeçtim.

Bunu da yaz hâkim bey, umuda kelepçe vurulmaz.

Ne demiş şair; uyuyalım. Hiçbir şey olmazsa sabah olur.

Keşke şu an yanında olsam. Dizlerine yatıp saatlerce ağlasam ve kalkıp doyasıya sana sarılsam.

Ben sadece, her şey eskisi gibi olsun istiyorum.

Senin küçük bir elvedan, böyle büyük bir aşkı bitirebilir mi?

Yerime koydukların, sana koyması dileğiyle!

Gözlerimi kaçırdığım için pişman oluyorum bazen. Sonra özlüyorum. Keşke doya doya baksaydım diyorum.

Anlamam o kadar incesini. Sen yanımdayken yaşamak güzeldi işte.

Ben onunla içimden konuşuyordum.

Kaderinse dünya küçüktür, ama kaderin değilse, çıkmaz sokakta bile karşılaşamazsın.

Semt bizim, aşk bizim!

O beni unuttu, ben mutluluğu.

Sen yoksan hayatımda, ben yokum o hayatta.

İki kelime yetiyor, seni seven kalbi kırmaya.

En âşık olunmuş halini, yalnızca ben biliyorum!

Senin kafanı kaldırıma sürter çıkan kıvılcımla sigaramı yakarım lan insan ol iki dakika!

Zirve tek kişiliktir diyorsunuz da maşallah herkes zirvede!

Bütün kadınlar güzeldir deseler, içlerinden biri çıkıp ben daha güzelim der.

Semt bizim, ev kira.

Salıncaktan düşen bir çocuk, hiç küser mi parka?

Onun sesini ilk duyduğumda binlerce kelebek canlanmıştı kalbimde. Binlerce tarifsiz his.

Ben bu semtin boş sokaklarını sevdim, muhabbetini değil.

Ne hoş bir güzelliği vardır. Dünyadan hafif adımlarla gülümseyerek geçenlerin.

“Yan yana” ayrı yazılır, biz “sımsıkı” olalım.

Oturup konuşsaydık geçerdi belki her şey.

Umutsuz olsa da buraya yazılan her satır, gerektiğinde kahpesine de yazılır çatır çatır.

Ya av olacaksın ya da avcı. Ama asla avı, avcıya götüren köpek olmayacaksın.

Özledim ama belli edemem. Çünkü “öyle olması gerek” gibi tuhaf bir cümle var içimde.

Ve ne kadar içersen iç, başın döner. Gidenler değil!

Ölmüş bir aşk vasiyetidir bu sana. Madem kimsem olamıyorsun, kimsen o ol ve kal oralarda.

Hiçbir ayrılık benim ecelime hükmedemez! Gelenle doğmadım ki, gidenle öleyim.

Çok vakit kaybettik çok, artık mutlu olsak diyorum.

Bu dünyada, mutluluk adaletli davransaydı; bu gençler sokaklarda kalmazdı!

Para etmez geleceğim. Çocukluğum yaramaz. Bilsen içimi dersin ki; bu yaşıyor olamaz.

Çözemedim bazılarını, uzaktan mı adamlar, adamlıktan mı uzaklar.

Güzel günler, zorlu duraklardan geçer.

Hayat tespih gibidir. Bazen sallamak, bazen çekmek gerekir.

Hayatı dümen olanın, rotasına tecavüz ederim.

Suskunluğumuz asaletten falan değil, sadece hiçbiriniz değmezsiniz.

Eline el değmesini değil, gölgesine gölge değmesini kıskanmaktır sevda.

Kalabalıkta artistlik yapanın, tenhada özrü kabul olmaz.

Değer verdik. Çünkü değer sandık.

O kadar güzel güldün ki sevmeden geçemedim.

Seveni arıyorum diyorsun, verene gidiyorsun ne ayak?

Bir bozuk saattir yüreğim. Hep sende durur.

Nikonlarla canonlarla poz vermesekte, bütün mobeseler tanır bizi.

Ha ondan mesaj beklemişim ha otobüs durağında vapur.

Bir gün beni boynu eğik görürseniz bilin ki yere düşen birini kaldırmak için boynumu eğmişimdir.

Ben hayatım boyunca hep kendi canımı yaktım, belki de bu yüzden kaybettim!

Yaralıyoruz kendimizi, sevmeyen yüreksiz biri için.

Anlatamadığım ve anlatamayacağım o kadar çok şey var ki.

Kendin ol, öyle daha güzelsin.

Herkesin bir gideni vardır, içinden bir türlü uğurlayamadığı.