Laf Sokmalı Kapak Sözler

Kendime yakışanı severim. Herkese yapışanı değil.

Benim bütünlemem yok sevgilim. Bir kere kaldın mı benden bir daha geçemezsin.

Varlığım parmağına ‘yüzük’ olmadı ya. Yokluğum kulağına ‘küpe’ olsun.

Gidişine illa bir isim konulacaksa MAL KAYBI diyelim.

Biraz insan ol diyeceğim ama seni de zor durumda bırakmak istemiyorum.

İki dakika insan ol desem zaman tutacak insanlar tanıyorum.

Parçaları kaybolmuş puzzle gibisiniz. Kiminizin aklı kiminizin ruhu kiminizin kalbi yok.

Ey sevgili nedir yüzündeki acı yoksa kırılan hayallerim mi battı eline?

Ne yarım kaldım senden sonra ne de yaralı, beni ne sen yıkabilirsin ne de en kralı.

Moralim çok bozuk; şu seni seviyorumlu fıkranı anlat da gülelim birazcık.

Hayatım bir reklam olsa, sen araya giren reklam olurdun.

En güzel ironisidir dünyanın, seni üzmek istemiyorum diyen herkesin hayatımızın içine sıçması.

Bazı insanları hayata baktığı pencereden, atmalı.

Bazı insanlar ayakkabı mağazası gibi, her numara var Allah için.

İsteyen istediği yere gitsin, zincirini kırıp giden iti ben bir daha kapıma bağlamam.

Bir zamanlar toz konduramadıklarım, şimdi kirden görünmez olmuş.

Oralarda benden yok bir düşünsen anlarsın. Buralarda senden çok var görsen şaşarsın.

Şimdi söyle; hayatını düzene mi sokayım, seni üzene mi?

Çok fazla konuşmaya gerek yok aslında. Sen, benden daha kötülerine layıksın.

Sokak lambası gibi olma ey yar kime yandığın belli olsun. Necip Fazıl Kısakürek

Karakterin otursun, söz ben ayağa kalkacağım.

Tabağına yiyebileceğin kadar yemek, hayatına sevebileceğin kadar insan al. İsrafın lüzumu yok.

Bir zam da şu insanlara gelse kendilerini bu kadar ucuza satmasalar.

Bir kadının gözyaşının akmasına sadece soğan değil, bir ‘hıyar’ da neden olabilir.

Sen hayata at gözlükleriyle bakmaya devam edersen, birilerinin çüşşş demesi zoruna gitmesin.

Sana değer verip aşkı bulacağıma x’e değer veririm y’yi bulurum daha iyi.

‎50 kuruşluk çikolatanın verdiği mutluluğu veremeyen insanlar var.

Kıyamam dediklerimiz bizi ince ince kıyıp pembeleşinceye kadar kısık ateşte kavurdular.

Sevgimi anlayamadın mı gözlerimdeki yaştan, atalarımız doğru demiş eşek ne anlar hoş laftan.

Erkek arkadaşının parası yok diye tokum” diyen de vardır, yokum” diyen de.

İyileştirir diye medet umduklarımız tekrar tekrar yaralıyor bizi.

Kime kıymet versem hayatımı ‘kıyamete’ çevirmesini iyi biliyor.

Ara sıra kullan o beynini, yan etkisi yokmuş.

Gitmeyi tercih edenlerin ardından, el sallayın ki; artık sadece bir EL olduklarını daha iyi görsünler.

Yanımda olması gerekenler zaten yanımda def olup gidenler kimin umurunda.

Seni adam ederdim ama çoktan köpeğim olmuşsun, ne lüzumu var.

İlla köpek olacağım diyorsanız; sadakati öğrenin, havlamayı değil!

Bana kalbimdesin deme sevgili, kalabalık yerlerde sıkıntı basıyor beni.

Konuştuğun kadar şerefli olsaydı hislerin; şerefini iki paralık etmezdi seçimlerin.

Eskiden altını çizdiklerimin, şimdi üstünü çiziyorum.

Akıllı telefonmuş. Karşı taraf aptal olunca, telefon akıllı olsa bile işe yaramıyor.

Yüz kere yere düşmüş olayım; başkalarına çelme takan biri olmayacağım. Ben kazanan değil, insan olmak istiyorum.

Yemin ederim senden başkasını sevmem demişti. Sıradaki yemin tükürüp de yalayanlara gelsin.

Her şeyi bilmene gerek yok haddini bil yeter.

Bilirsin ben belâ okuyamam, Allah salânı versin.