Yaralayan Sözler

Dünde, bugünde, yarında? Yüreğin kadar yanındayım. Kendini yalnız hissettiğinde elini kalbine koy; ben hep ordayım!

Hayat oyun sahnesi dediler, herkese bir rol verdiler. En zoru bana düştü önce sev sonra unut dediler.

Yaralayan da, yarayı dağlayan da, iyileştirip kabuk bağlayan da Yaradan’dır. İmtihandasın ey insan; sükût et, sabret, şükret.

Sende hiç vicdan yok mu be hayat, hep benim üstüme üstüme geliyorsun?

Bu hayatta yarınlar güzel olacak, mutlu günler bizleri bekliyor diye kandırmayın. Ben gördüm yarınlarda aynı hiçbir şey değişmiyor.

Şifayı, bizi yaralayan neyse onda bulacağız. Paulo Coelho

Ben senden çok yoruldum hayat, artık benim üstüme gelme, bana mutluluğun yollarını gösterme, sadece baş başa kalmak istiyorum dertlerimle.

Sözcükler tek başlarına insanı kırmaz. İnsanı yaralayan, sözcüklerin arkasına saklanan ikiyüzlülüktür. Susanna Tamaro

Gün gelecek ben nerde yanlış yaptım iye düşüneceksin. Kafan karışmasın elini kalbine götür anlarsın.

Ne zaman ümitle hayata göz kırpsam, çiçekler açsam, kapıma dayanır sonbahar. Pare pare buruktur hep sevinçlerim!

Senin en çok gülüşünü sevdim diyen birinin en çok ağlatması ne garip.

Nereye kaçarsan kaç, üç şey seninle gelir. “Gölgen, acın ve geçmişin”. Kaderin ise zaten seni orda beklemektedir.

Hislerim darmadağın anlayamazsın, bendeki bu yürek sende olsa taşıyamazsın.

Herkesin bir derdi var. Her derdin bir acısı. Acılarım katlanılmaz değil ama bir de tuz basanı var. Mevlâna

Kişi kim olduğunu bilmek isterse, kimleri sevdiğine baksın. Mevlâna

Ben sensiz cennette yaşamaktansa seninle cehennemde yanmak isterim.

İnsanı en çok üzen şey; ummadıkları kişiler adam olurken, adam sandıklarının insan bile olmamış olmasıdır. Adam Fawer

Bir gözyaşı düşer toprağa, toprak anlar da insanı, insan anlamaz insanı!

Oysa defalarca sormuşlardı: Büyüyünce ne olacaksın? Diye. Mutlu, diyemedik. Çünkü çocuktuk, akıl edemedik. Nazım Hikmet

Gün gelir insanların yaptıklarına sabretmeyi değil, görmezden gelmeyi öğrenirsin.

Bir yanımda çaresizlik diğer yanımda yorgunluğum var. Bir yanımda yalnızlığım, diğer yanımda geçmişe dargınlığım var.

Sustuğum kadar sevdalı, konuştuğum kadar yaralıyım aslında.

Vuslatı mahşer olan, kırık bir anonim türkü gibiyim. Ne yaralayan belli ne de sarmalayan.

Hayatıma yeni insanlar almama gerek yok. Ben daha hayatımdakileri tanıyamadım.

Kolay anlatılıyor acılar, kolay yazılıyor. Kolay yaşanmıyor oysa.

Bana eksiklerimi sorma, “sen” derim tamamlayamazsın.

Başkalarına söylemiş de olabilirsin güzel sözlerini. Benim duymak istediklerimi başkası duymuş olabilir, mahsuru yok! Ben hepsini üzerime aldım, çünkü yaram vardı, gocundum.

Duygularım darmadağın, kafam karışık, sen beni asla anlayamazsın.

Bilirsin; noktayı koymak ne kadar zor olsa da; tamamlanmış cümleler, eksik kalmış cümlelere göre daha çok acı verir.

Ben karanlığın sessiz köşesinde kaybolmuşum, sen ise sevginin değil paranın esiri olmuşsun. Sana paranla mutluluklar dilerim.

İkinci bir şans her zaman iyi bir fikir olmayabilir. İlkinde yaralayan ikincide öldürebilir.

Makamımız aşk, usulümüz edeptir bizim. Kapımıza değil, gönlümüze vuran buyursun. Şems-i Tebrizi

Yüreğimi yakıyor ihanetin sözleri, sende benim kadar yanacaksın hatırladıkça bu gözleri.

Dün gece seni düşündüm gözlerim doldu, Aynaya baktım karşımda duran darmadağın olmuş, senin ihanetinle ölmüş.

Seni seviyorum diyebilmek değil ki marifet, önemli olan o kelimenin tüm sorumluluklarını alabilmek. Can Yücel

Nedense beni bu hayatta çok mutlu eden ve çok güldüren, aynı zamanda çok acı çektiren ve çok ağlatan kişi oldu.

Okyanusla gökyüzü gibiydik biz seninle. İkimiz de maviydik, birlikte gibiydik. Ama asla hiç birleşmedik.

Ey sevgili! Söyle bir sevgi değdi mi yüreğine, uzanıp bir el değdi mi eline, kimse baktı mı insanı yaralayan gamzelerine.

Bundan sonra bu kalp ne sever, ne de sevmesini bilmeyen birisi için gözyaşı döker.

Biz seninle soğuk kara kışları ilkbahar sanmışız, aslında biz birbirimiz çok seviyoruz diye hep kandırmışız.

Yolun karşısında söylediklerini anlamayan birisi varsa, en iyi cevap susmaktır.

Aslında yalanların, az olanların da farkındaydım elbet, ama görmezden geldim, bilen bilir, acıtır insani gerçek.

Hayatın tüm çilesi sanki beni bulmuş, hayat benim nefesimi kesmiş, sevmek için geçirdiğim zamanın hepsi boşmuş.

Ben bilirim ki tek yar, Yaradan’dır. Gerisi sadece yaralayandır.

Bizi en çok; toz konduramadığımız, yere göğe sığdıramadığımız ve düşlerimizden ayırmadığımız sevdamız yaraladı.

Eğer beni istemiyorsan söylemen yeterli, çıkar giderim hayatından açık bırakmam kapımı, okumam bir daha aşk kitabını.